به نام خدايي که عشق را آفريد

عشق يعني زندگي !
خداي بزرگ و مهربون ، عشق را آفريده و به انسان داده تا باهاش زندگي کنه ! انسان بدون عشق قادر به زندگي نيست . همه ي وجود انسان سرشار از عشق الهي است .

خدا عشق را به انسان داده تا به دو چيز اصلي و چيز هايي فرعي عشق بورزه .

اون دو چيز اصلي عبارتند از خدا و بنده خدا !
عشق به خدا:
خداي بزرگ و مهربون به ما نعمت والاي عشق را عطا کرده تا بهش عشق بورزيم و با تمام وجود دوستش داشته باشيم . وقتي يک انسان به خدا از ته دلش و از اعماق جانش به خدا عشق مي ورزه و خدا را معشوق خودش قرار مي ده ، حاضره به خاطر رضايتش هر کاري بکنه ! حاضره تمام دستوراتش را عمل کنه تا خداي بزرگ يا همون معشوقش ازش راضي باشه !

عشق به بنده خدا :
خداي بخشنده و کريم به انسان نعمت عشق ورزيدن را عطا کرده تا علاوه بر عشق ورزيدن به خدا ،به بنده هاي خدا هم عشق بورزه .
زندگي بدون عشق غير ممکنه و خدا هم به خاطر همين نعمت عشق ورزيدن را به انسان عطا کرده ؛ اما نه عشقي که باعث بشه از عشق الهي غافل بشيم ،  جمله  اي را جايي خوندم که مي گه :« دوست تو و معشوق تو بايد کسي باشد که با نگاه کردن به او ياد خدا بيافتي » 
پس يادمان باشد عاشق کسي شويم که با ديدنش ياد خدا بيافتيم .

و اما عشق هاي فرعي که در کنار اين دو عشق اصلي وجود دارند ، يکي از اين عشق ها ، عشق به وطن است . عشق به وطن باعث مي شه که انسان براي سرافرازي و سربلندي وطنش هر کاري بکنه ولي بايد يادش باشه که عشق به خدا بالاتر از همه عشق هاست و رضايت او بهتر از همه چيز است ؛ يعني همون طور که داره از وطنش دفاع مي کنه بايد سعي کنه رضايت خدا را هم به دست بياره و در واقع بايد در راه خدا و خدمت به خلق خدا از وطنش دفاع کنه . 

خدايا کمکمون کن تا بهت عشق بورزيم از ته دل و از اعماق وجود و هميشه در راه رضايت تو گام برداريم .

با نام آفريننده عشق آغاز کردم و ياد او به پايان مي رسانم.